Reisverhalen

B's Adventures in Frankrijk II

We krijgen inmiddels geruste reacties. Als je niks hoort gaat t goed ja. We zijn vandaag 3 keer om de caravan gelopen om alles te controleren. Het is eigenlijk een wonder dat t na zo'n klap uberhaupt functioneert. We zijn op stee. Het is Vence geworden, een oud dorpje tegen Nice aan. Om 1800 kwamen we aan en ja de reis was probleemloos. Het was alleen erg lang. Nu eten en dan 2 dagen niets. Zwemmen, lezen en vooral liggen.

Ooit sprong de caravan van een goede vriend van de auto af. Zij kwamen met de schrik vrij en hun kuiken ook (kip is een wat groot woord voor t ding). Toen al dacht ik, das niks voor hem, zoiets zou mij overkomen. Nu dus op geheel eigen wijze een stommiteit met mijn caravan. Het keukenkastje is tot wielkast gepromoveert. Het uitzicht vanuit t keukenkastje is de weg (en zolang we hier staan: grassprietjes). Rijden in de regen is geen optie meer, dan wordt t interieur een waterballet. Na deze zomer is de caravan afgeschreven. Definitief over en uit. Hardstikke dood.... na lang delibereren gaat de voorkeur van onze kinderen uit naar cremeren. Ik twijfel nog.

Alweer weinig nieuws. Het is slecht weer zeggen de locals. 25 graden en bewolkt... laat het maar slecht weer blijven. Vence is een prachtig stadjes, oud en smal. Veel cafeetjes en restaurantjes, met terasjes en obligate francosen. De camping is leuk, een beetje groot waardoor de mensen elkaar niet altijd groeten. Het zwembad stroomt over van de regeltjes. Nadat de mannen met genoegen hadden vastgesteld dat ze met hun shorts erin mochten, werd Pim weggestuurd omdat ze onder de 12 alleen onder begeleiding van ouders mogen zwemmen. Verder moet je een bandje hebben waaruit blijkt dat je campeerder bent. Wij zijn natuurlijk al een bandje kwijt waardoor wij bij het hek het bandje moeten doorgeven.

Gister besloten we dat dit de dag van Monaco zou worden: dure otoos en jagten. Maar we hadden ut nog niet gezegd of Rick wordt onwel. Hij had al geklaagt over pijn in zn ogen en wazig zien, maar tegen t eind van de middag doet hij niets anders dan overgeven en stilliggen. Ons idee van een argument om (nog) een dag niets te doen. Vandaag is hij weer helemaal opgeknapt alsof er niets aan de hand is geweest. En we hebben allemaal genoten van een dag camping: boeklezen en boppen bij de pool. Morgen een nieuwe poging voor Monaco.

Eline is zoek. Er is veel jeugd op de camping en onze kinderen doen leuk mee. We waren even een wijntje gaan drinken bij kennissen op de camping. Boekeloers in Frankrijk, das altijd leuk. Bij terugkomst vonden we Eline niet bij de groepen hangjongeren en ook niet bij de caravan. Ze bleek met de dochter van genoemde kennissen (Sophie) mee te zijn gelopen naar hun tent (daar zouden we zijn...). Inmiddels hadden wij al flink rondgezocht waar ze zou kunnen zijn, je schrikt toch even als je je blonde dochtertje van 9 niet vind waar je haar verwacht. Zij had natuurlijk alles goed gedaan, maar dan nog kun je elkaar net even mislopen en dan duurt t even voor je elkaar terug vind. Hoezee voor Sophie, die bij haar bleef...

Geschreven door Andries Bijmold